W portowym mieście pustoszonym przez tajemniczą zarazę pewna kobieta próbuje zrozumieć, dlaczego jej świat się rozpada. Zakwitające algi zatruły wcześniej krystalicznie czyste powietrze płynące znad wody, a na ulicach szaleje śmiercionośny czerwony wiatr. W głębi lądu, gdzie schronili się najbogatsi mieszkańcy, tajemnicza korporacja produkuje jedyne pożywienie, na które stać każdego – obrzydliwą różową pastę sporządzoną z nieznanych składników. W krótkich, rozpaczliwych przerwach między śmiertelnie groźnymi burzami narratorka uparcie próbuje ratować resztki relacji międzyludzkich: z trudną, kruchą matką; z byłym mężem, którego wciąż darzy uczuciem; z niełatwym w wychowaniu chłopcem, którym się opiekuje, ponieważ rodzice odesłali go, gdy zbliżało się niebezpieczeństwo. Choć warunki na zewnątrz coraz bardziej się pogarszają, brakuje prądu i jedzenia, bohaterka tylko utwierdza się w przekonaniu, że musi zostać na miejscu – nawet jeśli oznacza to, że zostanie porzucona.

Poruszająca elegia dla bezpiecznego, czystego świata mimo wszystko podnosi na duchu dzięki humorowi i uporowi głównej bohaterki.

To niezwykła historia o tym, jak łączą się miłość, odpowiedzialność i walka o przetrwanie, jak również o pięknie i kruchości najbardziej intymnych ludzkich relacji.

Mocna i pięknie napisana, poruszająca lektura, która realizuje przerażająco przekonujący scenariusz bliskiej przyszłości. Czytelnik współodczuwa ból i smutek narratorki – opiekunki, córki i byłej kochanki.

„The Guardian”

„Tłusty róż” zaczyna się od duszącego poczucia zagłady… to oszałamiająco mroczna powieść, ale piękna. Proza Fernandy Trías doskonale oddaje obraz życia podczas epidemii.

„Kirkus Reviews”

„Tłusty róż” to dystopia aż nazbyt bliska nam wszystkim. Ludzkie powiązania i smutek z powodu końca są tu ważniejsze niż jakiekolwiek wyjaśnienia mgły i choroby, które wszystko okrywają. Precyzyjne i poetyckie pisarstwo Trías zmienia tę piękną powieść w toksyczny sen, w medytację nad ruinami, osamotnionymi ciałami i porzuceniem.

Mariana Enríquez, autorka książek „Nasza część nocy”, jak również „To, co utraciłyśmy w ogniu”, „Niebezpieczeństwa palenia w łóżku”, „Ktoś chodzi po twoim grobie”

„Tłusty róż” przyciąga coraz bardziej klaustrofobiczną atmosferą, a Trías wnikliwie bada urazy, które narastają w relacjach matka–córka, w rozpadającym się małżeństwie i w pracy związanej z opieką nad dziećmi.

„Publishers Weekly”

Upiornie spokojna narratorka, która opowiada w pozornie lekki sposób o doświadczeniach granicznych, wciąga czytelnika w tę historię niespiesznym tempem, niepokojąco prawdopodobną fabułą, silnym głosem i skupieniem na małych, pięknych momentach życia pośród katastrofy. Powieść Trías będzie prześladować czytelników długo po tym, jak przewrócą ostatnią stronę.

„Library Journal”

Dystopijne dzieło godne J.G. Ballarda, w którym nawet w beznadziei pozostaje migoczący odłamek wiary lub pogodzenia się z losem.

„The Irish Times”

Jak lekko zniekształcające lustro, „Tłusty róż” odbija obraz umierającego świata. W tym tajemniczym kraju, opuszczonym przez Boga i rząd, jedyną pociechą jest współczucie i cichy heroizm kilku istot ludzkich. Swoimi skrupulatnymi opisami i bolesną przejrzystością opowieści Fernanda Trías zanurza nas w dystopii, która rozprzestrzenia się wokół jak trujący zapach wyrafinowanych perfum.

Guadalupe Nettel, autorka powieści „Jedyna córka”