Een ijzersterk geschreven YA-roman over verslaving en het zoeken naar een uitweg.

De eerste lijn van de avond leg ik op het deksel van het toilet. Goed dat het een zwart deksel is, daar zie ik het witte poeder beter op liggen. Een paar uur later word ik op straat wakker, in de goot, letterlijk. Met mijn rechterarm tot aan mijn elleboog vast in een afvoerput. De brandweer moet komen om me te bevrijden. Een brandweerman vraagt me hoe ik heet en ik kan niet antwoorden. Hij kijkt op mijn identiteitskaart die hij uit mijn broekzak haalt: ‘Lee Trappeniers?’ Ja, dat zegt me wel iets. ‘Zeventien jaar?’ Zou kunnen. Gebeurde dat vandaag? Of was het gisteren?
Het kan ook vorige maand geweest zijn. Heden en verleden buitelen over elkaar heen. Soms zie ik zelfs mijn toekomst. Ik wéét gewoon hoe het met mij zal aflopen.