Na een EP en een single  was het voor de indierockers uit Groningen hoog tijd voor een volledig album. Uitgebreid met gitarist John Krol doken ze begin dit jaar de No Pussy Blues Studio in met Klaas Pot achter de knoppen. Van bas en drum naar bas,  drum en gitaar en zelfs een uitstapje naar een nummer met toetsen. (Duuster, met Thuur Caris).

Een nieuwe bezetting, een nieuw geluid. Het resultaat is een divers album dat op de indierock snelweg steeds een andere afslag neemt. Openingsnummer Duuster stopt in het dorp waar The Cure ook een pitstop maakte en nummers als Nacht en Glin in hakken vliegen de bocht uit op weg naar het dichtstbijzijnde punkhol. Verderop aan de horizon vangen we een glimp op van iets dat aan Motorpsycho doet denken.

Wat hetzelfde is gebleven is het Gronings. De persoonlijke teksten van zangeres en bassiste Merel Weijer ademen soms melancholie (Duuster), spuwen dan weer woede en pijn (Glin in hakken) of zijn zacht en kwetsbaar in een nummer als Onwis.

De band is niet alleen in omvang gegroeid maar heeft zich ook muzikaal ontwikkeld. De eigenzinnige gitaarpartijen van John Krol maken de nummers spannend en tillen ze naar een hoger niveau. Slingeren je misschien af en toe wel terug naar de ongepolijste gitaarrock van de jaren negentig. Duuster is een plaat met duistere randjes maar ook gevoelig en levendig.

Luitster en laat je verassen door spannende indierock in het Gronings.